Van de achterbank mei 2019

Door: Ed Smit
Ed is enkele seizoenen TTL lid geweest en door zijn verhuizing naar Tsjechië intussen oud lid. Ed schreef in het papieren clubblad altijd columns over zijn tijd als mekanieker bij diverse kleinere wielerploegen gelardeerd met allerlei (fiets) wetenswaardigheden uit het voormalige Oostblok.(Noot red.)

Een nieuw jaar met nieuwe kansen, zoals men dat zegt. Het nieuwe jaar begint heel anders. Was u gewend om mijn verhaaltjes in het clubblad te lezen, komt het nu op de web pagina. En ook nog de vernieuwde web pagina.
We klagen altijd in Nederland over het weer, maar dat was deze winter in Tsjechie niet anders. Wat een hopeloze toestand als het op fietsen aan kwam. Het was te koud, dan weer te nat, dan lag er een pak sneeuw. Uiteindelijk heb ik mijn Tacx maar tevoorschijn gehaald en af en toe binnen te trainen.
Toen de sneeuw was weggedooid, heb ik weer twee van mijn vermiste duiven terug gevonden. Ik probeer postduiven te kweken, maar soms verdwijnen ze spontaan. Ik vond er dus twee terug, tenminste wat er van over was. We hebben hier een probleem met havikken en deze laten alleen de veren over voor de duivenmelker. Maar goed. De eerste eieren zijn er ook weer. Op moment van schrijven (begin maart) is het heerlijk weer om te fietsen en dat heb ik maar gedaan en wel in de bossen. De straten zijn nog drijfnat van de smeltende sneeuw en de pekel is  weinig bevorderlijk voor je fiets.
Terug naar de achterbank. Tijdens de voorjaarsklassiekers is het fietsmateriaal weer volop in beeld en ik hoop over enige tijd hier meer over te vertellen. Deze week had ik een carbon voorwiel in mijn handen met het ‘enorme’ gewicht van, ik denk, een 300 gram. In de toekomst zal dit gewicht nog verder naar beneden gaan en kunnen. Setje wielen komt nu op 700/800 gram. Een uitkomst voor mijn buik. Het compenseert het een en ander. Een nieuwe ontwikkeling zijn spaken van een soort touw. Ik heb hier nog geen ervaring mee, maar we gaan het meemaken.

Over materiaal gesproken. De tijd dat we met buis commandeurs reden ligt intussen ver achter ons (alhoewel de retrofietsen in opkomst zijn en daar komen ze juist weer terug). Tegenwoordig zit alles in de remgrepen verwerkt. Ik kan de eerste grepen nog herinneren. Jeetje, wat greep je vaak mis. Zit je met je handen op de buis te zoeken en daar zit niets meer. Degene die later begonnen zijn met fietsen zegt dat nog weinig. Die kennen niet anders als het schakelen via de remgrepen.
Nu zijn de mechanische remgrepen ook al weer vervangen door electronisch schakelen en het allernieuwste van SRAM is draadloos. De tijd staat niet stil. Nog eventjes, en we hoeven niets meer te doen.
Afgelopen winter hebben we kunnen genieten van Mathieu van der Poel en de eeuwige tweestrijd met Wout van Aert. De herinneringen leefden weer op uit de tijd van Rein Groenendaal en later zijn zoon Richard. Richard die altijd een strijd uit vocht met Sven Nijs en Erwin Vervecken. Ook met het veldrijden wordt materiaal uitgetest. Tegenwoordig heeft de crosser schijfremmen. Na wat problemen komen deze ook steeds vaker voor op de wegfietsen. Problemen waren er in de vorm van een soort snijwonden. Typisch dat dit alleen met de wegwedstrijden voor kwam.
Wat fietsen betreft staat hier in Tsjechie in de winter alles stil. Ik denk medio maart/april pakt men weer op waar men gebleven was. Leuk om dan in Tsjechie een wedstrijdje te doen, maar voor west Europa begin je met een reuzeachterstand die je nooit meer inhaald. Vanaf 1 februari is men in Nederland toch wel volop bezig met de trainingswedstrijdjes.
 Lang geleden was dat eens met min 15 graden. Allemachtig, wat was dat koud. Complimenten voor de Tsjech Boros die internationaal in de cross toch goed mee kan. De tijd van de geweldige goede Tsjechische crossers is helemaal voorbij. Zdeněk Stybar heeft afgelopen winter wat wedstrijden meegedaan en eigenlijk niet eens verkeerd. Hij woont trouwens in Belgie en spreekt perfect Vlaams. Petr Dlask was ooit ook zo’n klepper. Na een knie operatie nooit meer terug kunnen komen. Van lang geleden herinneren we nog Radomir Simunek en later zijn zoon de jonge Radomir. Radomir senior is helaas veel te vroeg overleden en junior is intussen gestopt.
Voor het crossen en MTB’en kan je stellen dat het enorm goed is voor je stuurmanskunst. Renners die in de winter in het bos te vinden zijn leren daar veel behendigheid. Mocht je dit tot op heden nooit gedaan hebben, koop eens een oud fietsje, volg eens een clubtrainig en daarna de Kozakkenputtocht. Je zult merken wat een voldoening dit geeft en het is heerlijk in de bossen. Ook zijn er veel toertochten door de bossen in de regio te vinden. Zo even een paar noemen; Ermelo, Putten, Voorthuizen (Stroe), Veenendaal, Scherpenzeel. Meer te vinden op de site van de NTFU.
Dit zijn de zaken die je hier in Tsjechie enorm mist. Ook toertochten op de weg zijn lastig te vinden. Vorig jaar heb ik er per ongeluk een gevonden in Grosschonau. Een hele mooie tocht, goed uitgepijld en meerdere afstanden. De langste afstand was 175 km. En dan bergje op en af. Had al moeite met de 75 km.